Γράφει ο Γιάννης Μοσχάτος

 

Είναι επίσημο πια, το ταξίδι του waterpolonews.gr έφτασε στο τέλος του. Αλλά όπως λέει και το ρητό μην κλαις επειδή τελείωσε, χαμογέλα επειδή συνέβη.

Τα ατελείωτα Σάββατα με το τρέξιμο από κολυμβητήριο σε κολυμβητήριο ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Εκεί θα βρουν για συντροφιά τις καθημερινές με τις αμέτρητες ώρες συνεντεύξεων και απομαγνητοφωνήσεων. Τους άπειρους καφέδες που καταναλώθηκαν γράφοντας εκατοντάδες σειρές άρθρων. Το άγχος και την αγωνία για τη μάχη της πρωτιάς στην είδηση και στο ρεπορτάζ. Τα χαμόγελα όταν μας συγχαίρονταν οι άνθρωποι που εκτιμάμε, αλλά και τις λύπες. Τα ξενύχτια με την επεξεργασία και το ανέβασμα φωτογραφικών καρέ και βίντεο. Τις συζητήσεις με όλους τους ανθρώπους του χώρου.

Όπως και στο μύθο, ο βράχος δεν κατάφερε τελικά να ισορροπήσει στην κορυφή παρότι προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να τον ανεβάσουμε εκεί ελπίζοντας πως θα τα καταφέρναμε, έπειτα από αμέτρητες πτώσεις…

 

Το να γράψεις ένα αποχαιρετιστήριο άρθρο για μια δουλειά που διήρκησε 40 μήνες είναι πολύ περισσότερο απαιτητικό απ΄όσο ακούγεται. Τις τελευταίες ημέρες έχω στύψει κυριολεκτικά το μυαλό μου για να αποφασίσω σε ποια γεγονότα θα αναφερθώ, ποιους θα ευχαριστήσω, σε ποιους θα απαντήσω και πολλά ακόμα. Μπορεί ακόμα και τώρα που ολοκλήρωσα το κείμενο μου να μην είμαι 100% ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, αλλά είναι αδύνατο να χωρέσεις τόσες αναμνήσεις και συναισθήματα σε 1000 μονάχα λέξεις.

Πέρασα αρκετή ώρα σβήνοντας και ξαναγράφοντας αρκετά κομμάτια αλλά τελικά κατέληξα πως τα περισσότερα θα τα εξαιρέσω, πρώτον και κύριο γιατί το τελευταίο μου άρθρο δεν θα ήθελα να είναι μίζερο και δευτερευόντως γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια και αυτά τα λίγα που θα ακολουθήσουν στις επόμενες γραμμές θέλω να κερδίσουν την αξία που τους αναλογούν και να μην χαθούν μέσα σε μια πληθώρα προτάσεων.

 

Το waterpolonews γεννήθηκε για να καλύψει μια πραγματική ανάγκη και ένα μεγάλο κενό που υπήρχε στο χώρο για ειδησεογραφία και εξειδικευμένη ενημέρωση.

Μέσα σε όλη αυτή την δύσκολη πορεία που ακολουθήσαμε μπορεί η ζυγαριά ανάμεσα σε αυτά που δώσαμε και πήραμε πίσω να μην ισορρόπησε, αλλά για να είμαστε ρεαλιστές τα πράγματα είχαν τη θετική τους πλευρά. Σε προσωπικό επίπεδο, σε αυτό το ταξίδι βίωσα έντονες και σπουδαίες στιγμές που από δω και πέρα θα αποτελούν μέρος της περιουσίας μου. Γνώρισα πολλούς σημαντικούς αθλητές και προπονητές καθώς και πολλά άλλα εξαιρετικά παιδιά που είχαν σχέση με το χώρο.

Ήρθα σε επαφή και δημιούργησα σχέσεις με θρύλους του ελληνικού και του παγκόσμιου αθλητισμού για τις οποίες θα είμαι περήφανος για το υπόλοιπο της ζωής μου. Έζησα όμορφες στιγμές πετυχαίνοντας τους στόχους τους οποίους έθετα σε καθημερινή βάση.

Έμαθα να αντιμετωπίζω την αδικία και να υπερπηδώ εμπόδια που γεννιόντουσαν. Συνεργάστηκα με άξιους ανθρώπους και πλέον μπορώ να λέω πως δημιούργησα πολλούς γνωστούς αλλά και αληθινούς φίλους, με τους περισσότερους από τους οποίους μπορεί να μην βρισκόμασταν όσο συχνά θα έπρεπε αλλά θα έχουν πάντα τον σεβασμό και μια ξεχωριστή θέση στη σκέψη μου.

Γι’ αυτό το λόγο οφείλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ κι από καρδιάς σε όλους εκείνους τους δημοσιογράφους, αθλητές, προπονητές, παράγοντες και φυσικά τους δικούς μου ανθρώπους που έσκυψαν πάνω από την ιστοσελίδα, την αφουγκράστηκαν και συνέβαλαν στην εξέλιξη της. Αλλά και να ευχηθώ σε όλους όσους το αξίζουν, επειδή αποτελούν τη πλειοψηφία, κάθε επιτυχία στους αγώνες που έχουν να δώσουν από εδώ και στο εξής.

 

Αναφορικά τώρα με τον απολογισμό για τον αν βοηθήσαμε το άθλημα να κάνει έστω κι ένα μικρό βήμα παραπέρα που ήταν και ένας από τους βασικούς μας σκοπούς, μπορώ να πω ότι βάλαμε το λιθαράκι μας στην προβολή της υδατοσφαίρισης.

Θίξαμε προβλήματα και καταστάσεις που κανείς δεν τολμούσε μέχρι πρότινος να θίξει δημόσια. Ήρθαμε σε ρήξη με αργόμισθους υπαλλήλους και παράγοντες. Μιλήσαμε σε διοικήσεις για το μερίδιο ευθύνης που φέρουν.

Διαφημίσαμε αθλητές, σωματεία, διαιτητές, διοικούντες. Ασκήσαμε πιέσεις προκειμένου η Ομοσπονδία να διορθώσει κάποια από τα άπειρα λάθη της και το καταφέραμε σε ορισμένα θέματα.

Βοηθήσαμε προκειμένου το άθλημα να αποκτήσει ένα μερίδιο από την προβολή που του αναλογεί. Ήρθαμε αντιμέτωποι με τείχη που άλλες φορές τα γκρεμίσαμε και άλλες ματώσαμε πολεμώντας απέναντί τους.

 

Τα παραπάνω, που μόνο τυχαία δεν είναι, είναι αδύνατο να μη σε φθείρουν σε βάθος χρόνου όσες αντοχές και δυνάμεις κι αν έχεις. Ωστόσο, είμαι υπερήφανος που σε ένα ιδιαίτερα εχθρικό περιβάλλον αψηφήσαμε το βαθιά ριζωμένο κατεστημένο. Το συμπέρασμα που κατέληξα είναι ότι όποια στάση και να κρατήσεις και ότι και να κάνεις για τους μίζερους πάντα θα είσαι υπόλογος. Θα κάνεις απλή προβολή;  Θα κατηγορηθείς επειδή σιωπάς. Θα κάνεις κριτική; Θα φταις γιατί τα παίρνεις. Θα προβάλεις κάποια πρόσωπα; Θα υπάρχει πρόβλημα επειδή δεν έχεις προβάλει κάποια άλλα.

Καταλαβαίνω όμως ότι όλοι οι κακεντρεχείς δε φταίνε. Είναι λογικό όταν για όλη σου την πορεία έχεις αναγκαστεί τόσες και τόσες φορές να πνίξεις την οργή σου και να συμβιβαστείς, στο τέλος θα ξεσπάσεις εκεί που δεν πρέπει. Δεν κρατώ σε κανένα τους κακία γιατί παρότι με εκνεύρισαν κανείς τους δεν ήταν άξιος για να με πληγώσει πραγματικά.

Πηγή όλων των κακών είναι ότι το σπορ είναι παγιδευμένο σε μια μίζερη ισόβια διοίκηση που ρυθμίζει τα πάντα με αναχρονιστικές μεθόδους και με την πολιτική της φροντίζει να μην γεννηθεί τίποτα νέο προκειμένου να μην εκτεθεί η γύμνια της.

 

Κλείνοντας θέλω να πω ότι είναι βασικό πως αποχωρούμε χωρίς να χρωστάμε σε κανένα, όντας νικητές και όχι ηττημένοι. Γι αυτό και έχουμε το κεφάλι ψηλά. Το μόνο που αναγνωρίζω και δέχομαι πως θα μπορούσαμε να κατηγορηθούμε σε αυτούς τους 40 μήνες είναι το γεγονός ότι θα έπρεπε να δούμε το όλο εγχείρημα λιγότερο συναισθηματικά και περισσότερο επαγγελματικά. Να εξαντληθούμε στη μάχη του κλικ με κίτρινα θέματα και να παρακολουθούμε τις καταστάσεις απόμακρα. Να κάνουμε δημόσιες σχέσεις και να τριβόμαστε με παράγοντες και παρατρεχάμενους. Επειδή όμως όλα αυτά δεν είναι του χαρακτήρα μας θα έπρεπε να είχαμε ολοκληρώσει τον κύκλο μας τον χειμώνα του 2014. Ωστόσο η περηφάνια μας δεν μας επέτρεψε να δώσουμε αυτή τη χαρά σε κανένα καλοθελητή.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς λοιπόν απ΄τα τρεισήμισι αυτά χρόνια  και τι να ξεχωρίσει… εγχώρια πρωταθλήματα, διεθνείς διοργανώσεις, ατελείωτη ειδησιογραφία, για τα οποία γνωρίζουμε πως τα έχουμε δώσει όλα και πως πάντα θα υπάρχει σ΄ αυτά ένα μέρος του μυαλού και της ψυχής μας. Παίρνουμε αυτή τη πολύ δύσκολη απόφαση για το πρώτο μας σπουδαίο δημιούργημα έχοντας απολαύσει ολόκληρο το ταξίδι, όντας καλύτεροι άνθρωποι και με την απόλυτη βεβαιότητα πως αν ο χρόνος γύριζε πίσω στο Σεπτέμβρη του 2013 και πάλι διάολε το ίδιο θα κάναμε…

 

Ας κλείσω κι εγώ με τη σειρά μου με τα λόγια ενός τραγουδιού:

This is the end, beautiful friend

This is the end, my only friend, the end!

Εις το επανιδείν…

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Απάντηση