Γράφει ο Κωνσταντίνος Μοσχάτος

 

Αυτό είναι κατά πάσα πιθανότητα το τελευταίο κείμενο που θα δημοσιευτεί στο waterpolonews. Υπάρχει μία περίπτωση να υπάρξει συνέχεια αλλά δεν θα είναι από τη συγκεκριμένη δημοσιογραφική ομάδα.

Με σιγουριά πάντως είναι το δικό μου τελευταίο κείμενο. Η τελευταία πινελιά σ’ έναν καμβά γεμάτο χρώματα στον οποίο χάραξα την πρώτη γραμμή τον Οκτώβρη του 2013 όταν ακόμα ήταν κατάλευκος.

Ας ξεκινήσω όμως να αποκρυπτογραφώ ένα ένα εκείνα τα άγνωστα σημεία σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής.

Η αρχική σκέψη της δημιουργίας αυτής της ιστοσελίδας ήταν δικιά μου από την πρώτη στιγμή και η πίστη μου σ’ αυτήν παρέμεινε ως την τελευταία. Στην πορεία συνεισέφεραν σ’ αυτό το εγχείρημα ουκ ολίγοι άνθρωποι οι οποίοι φυσικά είναι υπεύθυνοι για την επιτυχία, την αρτιότητα, και τη σπουδαιότητα τούτου του οικοδομήματος. Σπάνια συναντάς άλλωστε επίτευγμα ατομικό σε κάποιον τομέα της δημόσιας ζωής.

Η πρώτη σπίθα γεννήθηκε στο μυαλό μου τον Αύγουστο του 2011 που διαπίστωσα ένα κενό στην εξειδικευμένη ενημέρωση για την υδατοσφαίριση, σε σχέση με άλλα σπορ, ομαδικά ή ατομικά, περισσότερο ή λιγότερο δημοφιλή από εκείνη.

Σε απάντηση για όσους βρίσκονται εντός του αθλήματος που είχαν πάντοτε την απορία πως και αποφάσισα να ανοίξω ιστοσελίδα για την υδατοσφαίριση, η εξήγηση είναι απλή. Μου αρέσει πολύ το άθλημα της υδατοσφαίρισης γι’ αυτό και θα το επέλεγα εύκολα ανάμεσα σε άλλα αθλήματα καθώς θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι ένα σπορ-κόσμημα στον ελληνικό αθλητισμό.

Επειδή δεν κάνουμε μόνο ότι μας αρέσει όμως έτσι για την πλάκα μας, ο κύριος λόγος ήταν η ανάγκη, ή πιο εύστοχα η απουσία, ύπαρξης αναλυτικής ειδησεογραφίας και προβολής για ένα τόσο επιτυχημένο ομαδικό σπορ. Όταν δηλαδή περπατάς στη Σταδίου και βλέπεις ότι δεν υπάρχει πουθενά περίπτερο, δεν είναι και η πιο παράλογη σκέψη να θελήσεις να ανοίξεις ένα περίπτερο. Άσχετα αν τελικά η Σταδίου δεν το χρειάζεται και σιγά σιγά ερημώνει.

Η πρώτη ιδέα είχε μείνει για καιρό απλά μια ιδέα, ως το Μάιο του 2013 που μετατράπηκε σε μια ειλημμένη απόφαση από την οποία δεν υπήρχε γυρισμός. Το καλοκαίρι του 2013, είχα ξεκινήσει ήδη να παίρνω αυτή τη σπίθα με σκοπό να την μετατρέψω σε μια ισχυρή φωτιά.

Ως τον Οκτώβρη του ίδιου έτους που η ιδέα είχε πλέον υλοποιηθεί, έκανα με λαχτάρα, ενθουσιασμό και άλλα τόσα όμορφα συναισθήματα τις προετοιμασίες για την πρώτη παράσταση αυτού που θα ακολουθούσε.

Ακόμα θυμάμαι σαν να είναι χθες, το άγχος που είχα σ’ εκείνη την πρεμιέρα του πρωταθλήματος, την 1η Νοέμβρη του 2013, όταν τρύπωσα κυριολεκτικά στα αποδυτήρια των φιλοξενούμενων στο κολυμβητήριο της Νέας Σμύρνης για να μιλήσω με τους αθλητές της Βουλιαγμένης, που μόλις είχαν κερδίσει τη νεανική ομάδα του Πανιωνίου.

Ο πρώτος άνθρωπος που συνομίλησα τότε έτυχε να είναι ο Κώστας Τσαλκάνης. Ήμουν τυχερός. Γνώρισα από την αρχή έναν άνθρωπο με παιδεία κι έναν αθλητή με επίπεδο που ενδιαφερόταν πάντα για τον διπλανό του ως προσωπικότητα κι όχι για την ιδιότητα του.

Από την πρώτη εκείνη μέρα που έγραφα κείμενα αγώνων και δηλώσεις, μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω με συγκίνηση – κι όχι αποστασιοποιημένα όπως θα ήθελα – το τελευταίο μου άρθρο, τα συναισθήματα είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Αγνά, έντονα, πηγαία και αναλλοίωτα από όλον αυτόν τον μαραθώνιο μόλυνσης των που ακολούθησε έπειτα.

Έχω τόσα να θυμάμαι και να νοσταλγώ κι άλλα τόσα που δεν θα ‘πρεπε να θυμάμαι και να φουρκίζομαι.

Η αλήθεια είναι ότι έδωσα τα ΠΑΝΤΑ για αυτήν ιστοσελίδα από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Δεν την εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στα δύσκολα, ούτε στις απορρίψεις, ούτε στις απειλές, ούτε στα διάφορα εμπόδια. Ακόμα και την περίοδο της στρατιωτικής μου θητείας, προσπαθούσα να βρω λίγο σήμα ίντερνετ στο κινητό μου από το Φαρμακονήσι, μια μακρινή βραχονησίδα στο Αιγαίο ανάμεσα στα Ίμια και την Τουρκία, για να ενημερωθώ για τα τελευταία νέα. Και στις μικρές μου άδειες που γυρνούσα στην Αθήνα, το πρώτο μου μέλημα ήταν να γράψω τις ειδήσεις για το Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου, το προΟλυμπιακό τουρνουά, το Φάιναλ Σιξ τους Τσάμπιονς Λιγκ κτλ.

Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι ότι έζησα έντονα όλη αυτή τη διαδρομή, με το δικό μου τρόπο, χωρίς να αλλάξω αυτό που είμαι ή να παρακάμψω αυτό που νιώθω γιατί έτσι το επιβάλλουν κάποιοι άλλοι.  I did it my way  που έγραψε κι ο Πολ Άνκα στο υπέροχο τραγούδι του Σινάτρα και δεν το μετανιώνω επ’ ουδενί.

Η πορεία αυτή ήταν τόσο γεμάτη σε εμπειρίες, παραστάσεις και συναισθήματα που όχι απλώς μου έδειχνε συνεχώς το δρόμο να ανακαλύπτω κι ένα καινούριο μονοπάτι και να εφαρμόζω καινοτόμες ιδέες, αλλά μου έδωσε τη δυνατότητα, χάρη και στον ΓΣ Περιστερίου και τον Γιάννη Φέγγο, να βραβεύσω αθλητές της Εθνικής ομάδας και, ακόμα περισσότερο, με ενέπνευσε να γράψω ένα βιβλίο.

Όλα αυτά συνετέλεσαν όχι μόνο στη δική μου ικανοποίηση και τη δημιουργία ποικίλων αναμνήσεων αλλά και στην ανιδιοτελή – και το τονίζω αυτό – προσφορά σε ένα άθλημα τόσο μα τόσο αδικημένο.

Έριξα φως σε ένα ακριβό κόσμημα που κάποιοι σκοπίμως, όπως πχ η ομοσπονδία, και κάποιοι άλλοι από ηλιθιότητα ή από προσωπικό συμφέρον κρατούν με πείσμα στο σκοτάδι και το αφήνουν να σκουριάσει.

Δεν μπορώ να βρω άλλο παράδειγμα για να εξηγήσω όλα εκείνα τα παράλογα που διαπίστωσα αυτά τα 3,5 χρόνια.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο γεγονός ότι ενώ υπάρχει η δίψα για κάθε είδους ενημέρωση και προβολή στο πόλο, γίνεται τέτοιος πόλεμος σε όποιον έρχεται απ’ έξω να το διαφημίσει. Αυτό το λέω γιατί δέχθηκα τρομερή καχυποψία και μεγάλη έχθρα απ’ αυτούς που το υπηρετούν επειδή δεν ήμουν ένας από το σινάφι τους. Δεν ήξερα ότι για να ανοίξεις σάιτ για την υδατοσφαίριση πρέπει να είσαι ο Εστιάρτε ή ότι πρέπει μονίμως να δέχεσαι κακόβουλη κριτική ενώ η δουλειά σου είναι να είσαι εσύ αυτός που την ασκεί καλοπροαίρετα για να βελτιωθούν τα κακώς κείμενα.

Αφήνω στην άκρη τα προσωπικά για την ιστοσελίδα μου και αναρωτιέμαι πόσο τραγικό είναι να αποχωρεί από την ενεργό δράση ο μύθος του αθλήματος Γιώργος Αφρουδάκης και η ομοσπονδία να μην οργανώνει μια βράβευση προς τιμήν του, ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ για την προσφορά του. Αλλά εκτός από την ΚΟΕ που της είναι βολικό να διοργανώνει βραδιές που καλεί πολιτικούς για να τους κολακέψουν και να βαυκαλίζονται με αυταπάτες περί του πόσο σπουδαίοι είναι και πόσο σωστά τα κάνουν όλα, τα σωματεία τι κάνουν; Τόσο δύσκολο είναι να διοργανώσουν ένα τουρνουά προς τιμήν του;

Ή ακόμα χειρότερα. Έχουμε 13 κορίτσια που είναι Παγκόσμιες πρωταθλήτριες (το ξαναγράφω αυτό, ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΕΣ) κι αντί να τις προβάλουμε και να τους αποδώσουμε τη λάμψη που τους αρμόζει, αλλά και να τις «εκμεταλλευτούμε» για να προσεγγίσουμε τους απ’ έξω και να προσελκύσουμε γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στις πισίνες, εμείς τις ξεχνάμε και το θεωρούμε κάτι το ασήμαντο. Σε άλλο άθλημα, ακόμα και στα λιγότερο δημοφιλή, θα την είχαν ξεζουμίσει αυτήν την επιτυχία. Αλλά δυστυχώς μιλάμε για το πόλο.

Αποχωρώ λοιπόν με το κεφάλι ψηλά, με δάκρυα συγκίνησης (κυριολεκτώ για αυτό) για την προσπάθεια μου, με περηφάνια και ευαρέσκεια για την προσφορά μου και με ένα πλατύ χαμόγελο ευχαρίστησης που δεν έκανα σε κανένα υποκείμενο τη χάρη να επηρεαστώ, να φθαρώ ή να υποκύψω.

Κρατώ μονάχα τα θετικά από όλη αυτή την περιπέτεια που ήταν ουκ ολίγα. Ευχαριστώ τους αθλητές πρώτα απ’ όλα γιατί ένιωσα και άκουσα από εκείνους ότι το waterpolonews ήταν το δικό τους σάιτ. Ευχαριστώ τους προπονητές, τους παράγοντες τους δημοσιογράφους, τους τακτικούς αναγνώστες και γενικά όλους εκείνους που ήταν δίπλα μου από την αρχή και που μου έστειλαν τόσο όμορφα μηνύματα αυτές τις μέρες που ανακοινώθηκε η αναστολή λειτουργίας της ιστοσελίδας.

Και πάνω απ’ όλα ευχαριστώ τα παιδιά που δουλέψαμε μαζί και ζήσαμε ένα σωρό στιγμές, κομβικές ή καθημερινές, από τις οποίες έχουμε να θυμόμαστε ένα κάρο ιστορίες, μεγάλες ή μικρές.

Εύχομαι από καρδιάς καλή συνέχεια σε όλους όσους την αξίζουν, και κυρίως καλή επιτυχία στις εθνικές ομάδες που ήταν και η μεγάλη μου αδυναμία όλον αυτόν τον καιρό.

Η σκέψη μου θα τους συντροφεύει πάντα θετικά από την μεριά του απλού και αγνού φιλάθλου και από την απόσταση που δε θα μου επιτρέπει να υποκύψω στον πειρασμό να πιάσω και πάλι το πληκτρολόγιο και να ταράξω τα νερά.

Σας ευχαριστώ και εύχομαι να συνεργαστούμε ξανά και να φτιάξουμε νέες στιχομυθίες.

Αλλά κι αν αυτό δεν γίνει να είστε σίγουροι ότι όλα αυτά τα βιώματα τα κρατώ μέσα μου ζεστά και θα προσθέτουν πάντα μια νότα έντονη, χαρούμενη και μελαγχολική, όπως αυτές στο τραγούδι:

Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
τα χέρια θα περάσουμε στους ώμους
παλιά τραγούδια για να θυμηθούμε
ονόματα και βλέμματα και δρόμους.

 

Αυτή ήταν η τελευταία πινελιά από μένα. Εις το επανιδείν.

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Ειναι λυπηρό να διαβάζουμε οτι δεχθηκες πόλεμο απο την ιδια την Ομοσπονδία. Αυτά κάνει παντα ο ισχυρός γιατι θελει ξα τους εχει στο χερι τους. Το ντροπη που αισθάνομαι….τι λύπη….τι κατάντια. Προσωπικά ευχομαι και θελω να μην τους κανετε τη χαρη να μας «αφήσετε»

  2. Δυστυχώς για το αθλημα !!!!!!!!!!!!!!!
    οι Λιγοι ρομαντικοι που αποφασιζουν σε οποιοδηποτε ποστο να βοηθησουν ωστέ να γίνει το άθλημα πιο ελκυστικό και λαοφιλές .
    Ο κρατικός οργανισμός ελεφάντων ( ΚΟΕ ) τους βλέπει σαν απειλη και αργά η γρήγορα τους διώχνει
    για να συνεχίσει απτοητα το έργο ΜΑΣΑΣ!!!!!
    καλή συνέχεια Παιδιά!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Απάντηση