Με αυτά και με αυτά, ο Ευάγγελος Δουδέσης έγραψε, τυπικά από τις 20 Δεκεμβρίου του 2016, ιστορία στο ελληνικό πόλο. Έχουν υπάρξει Έλληνες προπονητές που έχουν αναλάβει εθνικές ομάδες πόλο στο εξωτερικό, ειδικά στα κορίτσια, αλλά έως την ημερομηνία της πρώτης πρότασης δεν υπήρξε κάποιος που να έχει αναλάβει τεχνικό πόστο σε ομάδα η οποία έχει υπάρξει «χρυσή» ολυμπιονίκης.

Η εθνική Ολλανδίας στις Γυναίκες είναι μία τέτοια ομάδα και 8 χρόνια και 4 μήνες μετά το απρόσμενο χρυσό μετάλλιο στο Πεκίνο, που ήταν η επιτομή στο χαρακτήρα ενός συνόλου, ένας Έλληνας θα είναι το δεξί χέρι του ομοσπονδιακού τεχνικού, του διαλλακτικού Άρνο Χαβένγκα.

Είναι τόσο μεγάλη η πρόοδος από τότε που ο Δουδέσης άνοιξε τα πανιά του και έφυγε για μία από τις Κάτω Χώρες, που σχεδόν ξεχνάς ότι, όταν μετανάστευσε, πήγε για να παίξει πόλο. Ουσιαστικά, πήγε να σπουδάσει sports management, κάτι που ο ίδιος και όσοι τον γνωρίζουν ήξεραν πως του ταιριάζει, αλλά ούτε ο ίδιος ούτε όσοι τον γνωρίζουν μπορούσαν να διανοηθούν ότι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα θα βρισκόταν σε τόσο περίοπτη θέση. Μοιάζει με την επιτομή της ιστορίας των gastarbeiters, των Ελλήνων του εξωτερικού, για τους οποίους είμαστε όλοι πολύ περήφανοι σε αντίθεση με τους Έλληνες του εσωτερικού που με μεθοδικότητα τους φθείρουμε, οι οποίοι σκύβουν το κεφάλι, συγκεντρώνονται επιδεικνύοντας τρομερό ένστικτο αυτοσυντήρησης και ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι την εκτίμηση που συγκεντρώνουν, σε μία ιστορία στην οποία, πράγματι, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Ο Δουδέσης είναι αυτό που λέμε «άνθρωπος με ιδέες». Όχι μόνο στο αγωνιστικό μέρος της υδατοσφαίρισης, το οποίο του φάνηκε χρήσιμο, αλλά και περιμετρικά. Πρόκειται ουσιαστικά για διπλή ανησυχία: πρώτα εσωτερική και έπειτα μετατροπής σε εξωτερική.

Όταν, λοιπόν, ο Δουδέσης βρέθηκε στην ομοσπονδία για να περάσει από συνέντευξη, η διαδικασία μετατροπής είχε ήδη τελεστεί. Και όταν συμφώνησε για 1+3 χρόνια συμβόλαιο, η μετατροπή είχε ξεφύγει από τη μετουσίωση και τραγουδούσε τους χριστουγεννιάτικους ύμνους της επιβεβαίωσης.

Τι σημαίνει αυτό το συμβόλαιο; Μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου του 2017, δηλαδή τον τελευταίο μήνα της χρονιάς που περιέχει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου στη Βουδαπέστη, ο Δουδέσης θα είναι βοηθός προπονητής στην εθνική Ολλανδίας. Όταν παρέλθει αυτή η ημερομηνία, η ομοσπονδία θα κρίνει αν είναι επιτυχημένος ή όχι και, σε περίπτωση που το πρόσημο είναι θετικό, η ανανέωση αυτομάτως θα γίνει έως τις 20 Δεκεμβρίου του 2020. Καλό… σούσι, δηλαδή, μια και η εθνική Ολλανδίας κυνηγά από τώρα το Τόκιο και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του επόμενου δίσεκτου έτους. «Είναι μία εντυπωσιακή προσφορά για μένα, εννοείται ότι δεν έχω παράπονο», είπε, προφανώς εννοώντας ότι παραμένει ακόμα σοκαρισμένος και εντυπωσιασμένος από την αλληλουχία των γεγονότων.

doudesis moiralisΗ ιστορία ίσως να μην ακούγεται συναρπαστική, αλλά στα επιμέρους στοιχεία της είναι. Μία ελληνική παρότρυνση τον έστειλε στους Πόλαρ Μπέαρς, στους οποίους έπαιξε και μπόρεσε να σπουδάσει. Τον Δεκέμβριο του 2014 ερωτήθηκε αν θα μπορούσε να βοηθήσει στις προπονήσεις των μικρών εθνικών ομάδων της Ολλανδίας, να κάνει δύο τρία «μαθήματα» τακτικής και ασκήσεων. Αυτό μάλλον άρεσε πολύ, διότι έπειτα ερωτήθηκε αν θα ήθελε να είναι στο τεχνικό επιτελείο που θα αφορά στις μικρές εθνικές ομάδες, δηλαδή των Νέων Γυναικών και των Νεανίδων. Αυτό τον έπεισε ότι θα έπρεπε να κρεμάσει το σκουφάκι του, όσο κι αν, σε αντίθεση με τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς που είχε δηλώσει, όταν ρωτήθηκε για ποιο λόγο έγινε πάρα πολύ προπονητής, πως «για το καλό του μπάσκετ σταμάτησα νωρίς να παίζω», έπιαναν τα χέρια του- και αυτό αποδείχθηκε τόσο στο Παλαιό Φάληρο, όσο και στον ΝΟ Αργοστολίου και σε κάθε άλλη ομάδα που έπαιξε- και έτσι και έγινε το καλοκαίρι του 2015, αφήνοντας πίσω του και την ελληνική συνεργασία εντός νερού, με τους Αντρέα Μιράλη και Μάξιμο Πετρόχειλο. Έγινε προπονητής, ταυτοχρόνως, στην ομάδα πόλο Γυναικών των Πόλαρ Μπέαρς. Αυτή η εξέλιξη ενθουσιάζει από μόνη της, διότι οι Ολλανδοί δεν είναι εύκολοι άνθρωποι. Πρέπει να διαβείς ένα Ρουβίκωνα για να τους πείσεις, αλλά «όταν ήρθα στην Ολλανδία το 2013 έπρεπε να περάσω ένα διάστημα προσαρμογής. Όμως, έστω και αν ακούγεται κλισέ, αν δουλεύεις σκληρά και δείχνεις ότι ενδιαφέρεσαι, το εκτιμάνε πάρα πολύ και στο ανταποδίδουν, είναι στο πλευρό σου».
Αυτό αποδείχθηκε επί του πρακτέου, όχι μόνο με την πρόσληψη στην εθνική πόλο Γυναικών αλλά και, στο εγχείρημα με τον απλό τίτλο Project, στο οποίο είχε την αρωγή ενός από τους κορυφαίους και ίσως του πιο οξύνου πολίστα του κόσμου, Άντρια Πρλαΐνοβιτς. «Είχαμε μιλήσει πρώτα και είχαμε συμφωνήσει και μετά συναντηθήκαμε στο Βελιγράδι και το σφραγίσαμε. Το πρώτο μέρος έγινε, ήρθε και πήγαμε σε τρεις πόλεις της Ολλανδίας, στο Ζάιστ, στο Ζαν Νταμ και στο Έντε. Συμμετείχαν 208 παιδάκια και κράτησε τρεις μέρες. Τώρα είμαστε σε επαφή για το επόμενο, το οποίο θα κρατήσει πέντε μέρες και θα αφορά σε τρεις χώρες. Θα πάμε σε δύο πόλεις της Ολλανδίας, άλλες τόσες του Βελγίου και μία της Γερμανίας. Αυτήν τη στιγμή δεν έχουμε πολύ χρόνο, αλλά θα το κανονίσουμε όταν έρθει η ώρα», λέει ο 31χρονος προπονητής, ο οποίος βρίσκεται για μερικές μέρες στην Αθήνα έχοντας επιστρέψει από την Ολλανδία, στην οποία είχε επιστρέψει από το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, όπου έγινε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα πόλο Γυναικών. Εκεί η ομάδα του πήρε την τέταρτη θέση, ούτε καλή ούτε κακή, χάνοντας στα πέναλτι, στον μικρό τελικό, από την… μαντέψτε: Ιταλία. Πήγε στα πέναλτι το Ιταλία-Ολλανδία; Τι πρωτότυπο…

Αυτή ήταν η τελευταία διοργάνωσή του ως τεχνικού της εθνικής Νέων Γυναικών. Είχε ήδη ξεκινήσει προπονήσεις με τον Άρνο Χαβένγκα και τις διεθνείς που παίζουν στα εγχώρια ύδατα. «Οι προπονήσεις της Εθνικής γίνονται τρεις φορές την εβδομάδα. Αυτήν τη στιγμή υπάρχει δεύτερη ομάδα, με στόχο να δημιουργηθεί μία μεγάλη δεξαμενή. Σε αυτήν την ομάδα υπάρχουν εννιά πολίστριες από τις Νέες Γυναίκες που πήγαν στο Όκλαντ, έχουμε πολύ και καλό υλικό στα χέρια μας. Υπάρχουν διεθνείς που λείπουν επειδή παίζουν στο εξωτερικό και δεν είναι στην Ολλανδία, οπότε η δεύτερη ομάδα χρησιμεύει ώστε να προετοιμάζονται όλες μαζί. Η εθνική Νέων Γυναικών έχει, εξάλλου, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το καλοκαίρι στο Βελιγράδι».

cruyfΟ Δουδέσης βρέθηκε στην Εθνική σε μία εποχή η οποία ήταν αρκετά οδυνηρή. Η Ολλανδία έπαιξε, στον ολυμπιακό κύκλο, σε τρεις τελικούς: Στο Ευρωπαϊκό της Βουδαπέστης το 2014 με την Ισπανία, στο Παγκόσμιο του Καζαν το 2015 με τις ΗΠΑ και στο Ευρωπαϊκό του Βελιγραδίου του 2016 με την Ουγγαρία, αλλά στο πραγματικά κρίσιμο ματς, τον προημιτελικό του προολυμπιακού τουρνουά της Γκούντα (Χάουντα, πιο σωστά, αλλά να μία λέξη την οποία δε θα χρησιμοποιήσεις ποτέ στο σούπερ μάρκετ), έλιωσε σαν τυρί απέναντι στην Ισπανία. Στο σχόλιο του υπογράφοντος, ότι ήταν πνευματικά ευάλωτη, ένα καταρρέον κτίριο, ο Δουδέσης όχι απλώς συμφώνησε αλλά, «στη συνέντευξη με ρώτησαν τι θα έκανα διαφορετικά για το προολυμπιακό τουρνουά και τους έκανα ακριβώς το ίδιο σχόλιο, ότι η ομάδα δεν ήταν πνευματικά έτοιμη». Στην αναφορά για τους τελικούς, πριν, δεν εμφανίστηκε κάποιο τρόπαιο γιατί δεν υπήρχε ένα. Η Ολλανδία είχε την πορεία της Ελλάδας στον προηγούμενο ολυμπιακό κύκλο, μόνο που η Εθνική είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2011, στη Σανγκάη. Φυσικά, στο ακουστικό έπεσε και η συζήτηση για το αν είναι καλό που σε κάθε ολυμπιακό κύκλο οι διεθνείς δεν παίζουν σε ομάδες και κάνουν προετοιμασία με την Εθνική μόνο, αλλά είναι ένα θέμα ατέρμονο, καθώς ο Ευάγγελος δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι αυτό ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν ήταν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση στο προολυμπιακό τουρνουά. Είχε γίνει και το 2012 και τότε η Ολλανδία είχε χάσει στα πέναλτι από την Ιταλία στην Τεργέστη, στο παιχνίδι που ήταν η αρχή του τέλους της θητείας του αληθινού σημείου αναφοράς των «οράνιε» στο πόλο Γυναικών, της Ίφκε φαν Μπέλκουμ, στην οποία ο προηγούμενος ομοσπονδιακός προπονητής, Μάουρο Μαουτζέρι, είχε τρομερή αδυναμία «αλλά δεν άνθισε άλλη παίκτρια σε εκείνη την ομάδα όταν την χρειαζόταν». Από τη μία είναι η ομάδα των ΗΠΑ, «χρυσή» ολυμπιονίκης και παγκόσμια πρωταθλήτρια, με πολίστριες που τις ολυμπιακές χρονιές δεν παίζουν σε μεγάλα πρωταθλήματα και από την άλλη το γεγονός ότι μέχρι το προολυμπιακό της Χάουντα, και της Τεργέστης αντιστοίχως, οι Ολλανδές διεθνείς είχαν δώσει κρίσιμα ματς μόνο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Αϊντχόφεν και της Βουδαπέστης αντιστοίχως και έχασαν τη δυνατότητα να παίζουν σε ειδικές συνθήκες. Ο Δουδέσης ανέφερε το παράδειγμα και της Ελλάδας, αλλά εδώ δεν υπήρχε σύγκριση: Η Εθνική δεν έπαιξε πόλο που να αναδεικνύει προοπτικές όλη την τετραετία, συν ότι αποκλείστηκε πολύ πιο δύσκολα, σχεδόν παρά φύση, από μία ομάδα η οποία κατέληξε στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων, δηλαδή τη Ρωσία.

EvangelosΤο μέλλον, λοιπόν, μοιάζει ευοίωνο ως προσωπική προοπτική, αλλά προφανώς χρειάζεται πολλή δουλειά. Ένας Γερμανός προπονητής έλεγε ότι «τα αγάλματα των προπονητών είναι χάρτινα, για να καίγονται πιο εύκολα» και αυτό ισχύει στο ρομαντικό κόσμο του ερασιτεχνικού αθλητισμού, ως εκ τούτου ο Δουδέσης «τρέχει», ταυτοχρόνως και εγχειρήματα τα οποία αφορούν στο θέμα που σπουδάζει. Φυσικά, αυτή η δουλειά είναι προς το παρόν η οροφή της καριέρας του, μόνο που αναγκαστικά θα πρέπει να αφήσει την ομάδα πόλο Γυναικών των Πόλαρ Μπέαρς. «Θα κάνουμε ένα evaluation (σ.σ. μία περίληψη της εργασίας των προηγούμενων μηνών η οποία, μεταφορικά, βαθμολογείται) τον Μάιο ή τον Ιούνιο για να δούμε σε ποιο σημείο βρισκόμαστε. Τώρα, νομίζω ότι από την ομοσπονδία θέλουν να προπονήσω ομάδα, αλλά μάλλον ανδρική. Τα προηγούμενα χρόνια είχαν γίνει διάφορα σκηνικά, με τους προπονητές στα κλιμάκια οι οποίοι διατηρούσαν πόστο σε ομάδες Γυναικών, ονόματα δεν λέμε, οπότε έχει δημιουργηθεί ουσιαστικά ένας άγραφος νόμος», ομολογείται ο Δουδέσης, ενώ από την πλευρά μου αναρωτιόμουν πού πάει ο κόσμος, αν τέτοια πράγματα γίνονται και στην Ολλανδία, το πλησιέστερο ισοδύναμο της Γερμανίας, δηλαδή.

Στις 21 Φεβρουαρίου, κόντρα στην Ελλάδα, ο Δουδέσης θα κάνει το ντεμπούτο του ως ομοσπονδιακός τεχνικός των «πορτοκαλί», ένα σκίρτημα της μοίρας για έναν αυθεντικό gastarbeiter. Το 2017 θα είναι μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα χρονιά, μια και τουλάχιστον τέσσερις προπονητές αναμένονται στο Παγκόσμιο της Βουδαπέστης. Ο προπονητής της εθνικής πόλο Ανδρών, εκείνος της εθνικής πόλο Γυναικών, ο Θοδωρής Βλάχος και ο Σάκης Κεχαγιάς δηλαδή, ο Χάρης Παυλίδης για λογαριασμό της εθνικής Καναδά και ο Δουδέσης. Όχι κι άσχημα ή, όπως λένε στο χωριό του Ευάγγελου, niet al te slecht.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Απάντηση